شعر، هنر و ادب: هزاره غرور سرزمین مرا به دوش میکشی #ایران #FreeIran #Iran #HumanRights: باران مگر از آبگینههای ناسروده خود شعری به من دهد،شمشیر مگر از غیرت خشمتاب خود،- در خط تیز عبور -سرخ الماس پارهیی به من،تندر کوهههای عاصی دریا را میخواهم،در چکیده تازه یک شبنم؛ تا نامت شریفترین سرود عاشقانه من باشد.دستان بارانیات هنوز طعم آبی باروت میدهد،بهرغم موریانهها که حرمت کلمات را... bit.ly/…
